حرفهای ناگفتنی فراوان دارم...

یاران رفته نیز بسیار...

دنیا تا کدام انتها در تلاشی به تنهایی عادتم دهی؟!

عادت نمیکنم...

همچنان در انتظار یارم...

---

پ.ن: السلام علیکم یا اهل بیت النبوه...

وَ عِزَّتِكَ يا كَريمُ، لَأَطْلُبَنَّ مِمّا لَدَيْكَ، وَ لَأُلِحَّنَّ عَلَيْكَ، وَ لَأَمُدَّنَّ يَدى نَحْوَكَ، مَعَ جُرْمِها اِلَيْكَ، يا رَبِّ فَبِمَنْ اَعُوذُ، وَ بِمَنْ اَلُوذُ، لا اَحَدَ لى

بعضی شوخیها شوخی نیست

نمیتونن شوخی باشن

یکی میگه بقیه میخندن ولی یه نفر اون وسط جوری میسوزه که تمام گریههای توی مترو توی تاکسی و توی خونه هم آرومش نمیکنه...

بعضی شوخیها شوخی نیست

و سوزشش هم که بعد یه مدت از بین بره جای سوختگیش میمونه...

---

پ.ن: پیش تو که تا دنیا دنیاست شرمنده هستم؛ پیش خدا شرمنده نباشم الهی...